«Եթե ցանկանում եք, որ ձեր երեխաները խելացի լինեն, հեքիաթներ պատմեք նրանց: Եթե ցանկանում եք, որ նրանք էլ ավելի խելացի լինեն, ավելի շատ հեքիաթներ պատմեք:» Ալբերտ Էյնշտեյն
Միմյանց պատմություններ պատմելը մարդկանց հաղորդակցման հնագույն ձևերից է և թերևս երեխաների հետ շփման ամենաարդյունավետ միջոցներից:
Ինչպես հայտնի հոգեբան և հոգեթերապևտ Դ. Բրետն է գրում՝ «Մենք՝ մեծահասակներս, պետք է հիշենք, որ եթե ցանկանում ենք երեխային որևէ բան սովորեցնել կամ որևէ կարևոր միտք փոխանցել, պետք է այնպես անել, որ այն ճանաչելի, դյուրըմբռնելի և հասկանալի լինի: Եթե ցանկանում ենք ֆրանսիացուն ինչ-որ բարդ բան բացատրել, բնականաբար հաջողության կհասնենք, եթե խոսենք ֆրանսերեն: Երեխաների հետ էլ շփվելիս փորձեք խոսել նրանց հասկանալի լեզվով, այն լեզվով, որին ավելի հեշտ են արձագանքում՝ մանկան երևակայության լեզվով:»
Պատմվածքները, մասնավորապես` հեքիաթները, օգնում են երեխաներին հաղթահարել իրենց տագնապն ու կոնֆլիկտները, որոնց ակամայից բախվում են «մեծահասակների աշխարհում»: Հեքիաթներում բարձրացվում են երեխաների աշխարհընկալման համար կարևոր խնդիրներ: Օրինակ՝ «Մոխրոտիկը» հեքիաթի մեջ խոսվում է քույրերի միջև ծագած մրցակցության մասին, «Հենզելն ու Գրետելը» հեքիաթի մեջ՝ լքված լինելու վախն է արտացոլված: Լսելով պատմվածքներն ու հեքիաթները՝ երեխաներն ակամայից դրանցում գտնում են իրենց սեփական կյանքի արձագանքը: Իրենց վախերի ու խնդիրների դեմ պայքարում նրանք ձգտում են օգտվել դրական հերոսի օրինակից: Բացի այդ՝ պատմվածքներն ու հեքիաթները երեխաների մեջ հույս են ներշնչում, որն անչափ կարևոր է:
Երբեմն մեծահասակները, ցանկանալով որևէ խրատ տալ կամ պարզապես արտահայտել իրենց զգացմունքները, չեն կարողանում համապատասխան բառեր գտնել, չգիտեն՝ ինչպես հասկացնեն երեխային, որ նա միայնակ չէ իր խնդիրների հետ: Միակ ելքը երևակայության և հրաշքների աշխարհ խորասուզվելն է: Աշխարհ, որտեղ հավանական են դառնում ամենաանկանխատեսելի իրադարձություններն ու հերոսները, և դրանցից երեխան հեշտությամբ դասեր է քաղում իրական աշխարհում ապրելու համար:
Երեխայի համար երևակայությունը բացարձակապես իրական է, սակայն սա չի նշանակում, որ երեխան չի տեսնում իրական կյանքը, պարզապես երևակայությունը երեխայի համար շրջակա աշխարհը վերլուծելու ամենալավ միջոցն է: Դա նրանց լեզուն է, որը մենք՝ մեսահասակներս, մոռացել ենք: Պետք է վերհիշել, և հենց այդ հարցում օգնության են գալիս հեքիաթները: